alibreto

Πως (σχεδόν) έγινα αστροναύτης Ιουλίου 19, 2011

Όταν πήγαινα στη Δευτέρα γυμνασίου θυμάμαι στα ξαφνικά και πριν αρχίσει το μάθημα να με ρωτάει ο καθηγητής φυσικής ( ο αγαπητός κ. Σαμοίλης) αν θα ήθελα να γίνω αστροναύτης. Χωρίς να το σκεφτώ απάντησα ΟΧΙ. Και τότε εκείνος με τρόπο που στα αυτιά μου ήχησε ειρωνικός είπε «Γιατί;  φοβάσαι;»

Από εκείνη τη στιγμή έγινε όνειρο και σκοπός μου να γίνω αστροναύτης. Δε ξέρω τι ήταν αυτό που έκανε το κλικ, όμως από τη μια στιγμή στην άλλη οι ορίζοντες μου άνοιξαν και πήρα μια απόφαση ζωής.

Συνέντευξη με τον κοσμοναύτη Σεργκέι Κρικαλιέφ για την Καθημερινή, 2008

Όπως γνωρίζετε ή μπορείτε να φανταστείτε το όνειρο μου δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα. Όταν πριν από μερικά χρόνια ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος προκήρυξε θέσεις αστροναυτών (για πρώτη φορά Έλληνες θα είχαν δικαίωμα συμμετοχής), μου έγιναν κάποιες νύξεις για να κάνω αίτηση. Έχοντας όμως ήδη ένα παιδί και περιμένοντας το δεύτερο, ήταν σίγουρα ακατάλληλη στιγμή… Έτσι έβαλα ταφόπλακα στο όνειρο μια για πάντα.

Κατάφερα όμως να το αγγίξω. Άγγιξα την κάψουλα από ένα ρώσικο Σογιούζ που είχε επιστρέψει από διαστημικό ταξίδι και ένα ρίγος με διαπέρασε. Και  γνώρισα τέσσερις αστροναύτες που μου μετέφεραν τις φανταστικές τους περιπέτειες και πήρα συνέντευξη από τρεις από αυτούς. Μου μετέδωσαν λίγο από την αύρα τους, το πάθος τους και την εμπειρία τους. Μαζί τους μπήκα στο πιλοτήριο του διαστημικού λεωφορείου, είδα το χρώμα του ουρανού από γαλάζιο να μετατρέπεται ξαφνικά σε μαύρο λίγο μετά την εκτόξευση, πήγα στον διαστημικό σταθμό, με έπιασε ναυτία από την έλλειψη βαρύτητας, ένοιωσα την ανάγκη επικοινωνίας με την οικογένεια, είδα τον πλανήτη μας σαν μια γαλάζια μπάλα, και διαπίστωσα πόσο μικρός είναι ο άνθρωπος.

Έγινα λοιπόν έστω και για λίγο, έστω και νοερά αστροναύτης και θαυμάζω αυτούς τους ανθρώπους που αποδεικνύουν το μεγαλείο του ανθρώπου και είναι έμπνευση για όλους εμάς.